اردلان نوری (الف_هیچ)

سید ابراهیم ... مرورم کن به تاول های داغ استوای برهنگی ...

... سلام
نویسنده : اردلان نوری (الف_هیچ) - ساعت ٦:۱٦ ‎ق.ظ روز ۸ خرداد ۱۳٩٥
 

اینکه هنوز وبلاگ آدم به راه باشد ...آن هم تو این بلبشوی رسانه ای ....یعنی هنوز چای را با سماور و استکان کمر باریک سرو کردن ....برای مخاطبینی که هنوز که هنوز است ...رسم عاشقی را در انبساط کوچه های قدیم شهر با نامه های کاغذی و بوس های پستی روی کاغذ به جا می اورند

.... وبلاگ را عشق است ....


 
 
... ت ن ه ا ی ی
نویسنده : اردلان نوری (الف_هیچ) - ساعت ٩:۱٦ ‎ب.ظ روز ۳ اردیبهشت ۱۳٩۳
 

 

 تنهایی سیب بود ,

که افتاد    و      

 زمین ندیده ابلیس شد   .

 

تنهایی نارون بود ,

 رخ به خاک کشیده ,

 موی درباد ,   که حزن میفروخت  .

 

 

تنهایی , نی بود,

 نیزه در خیزران ِ تن ,

 فاخته گلو  ,

سوخته فریاد  .  

 

 

تنهایی انار بود ...

خون به دل تنیده  ...

 سرخ جامه  ...

شهید به  شعر .

 

 

تنهایی درخت بود ,

 سایه   بر جوی کشیده ,

 دل ,  

از مهر ِ  رود بریده ...

 

 

تنهایی, رود بود,

 لبالب به خاک تنیده,

 چه دربدری ها ,    ندیده ...

 

 

 تنهایی برگ بود,  

گداخته جان ,

 سوخته تن  ,

 زیر ِ   رد پای دوست .

 

 

 تنهایی    من بودم ,

 تنهایی     تو بودی ,

 تنهایی    انسان بود ,

انسان بود ,

 ریشه در خون    و    ذبیح به عشق      .

 

 

تنهایی ,  پرچم بود ,

 ایستاده بر خاک  ,

 در احتزاز  گلوله و باران ...

 

 و

تنهایی چاه بود    ,

  دل اشکین  و   گوش ِ جان ِ علی   .

 

 

....

تنهایی بود و

او  بود

تنهایی هست و

او    ...

 

(الف_هیچ)

 

پی نوشت :

عزیزی از تنهایی گفت ... حقیر هم از تنهایی اینجا نوشت و به قول استاد مخلصه ی کلام این شد

" که برادر همه ی اینها هست  و باز هم نیست ..."